Mijn kind is bang voor de loszittende tand. Wat kan ik zeggen?
Delen
„Mag ik even voelen?“ klinkt voor volwassenen onschuldig. Voor een kind dat net iets ongewoons in de mond voelt, kan al die vraag te veel zijn. Laat de hand rustig waar hij is. Ga ernaast zitten en vraag: „Wil je me vertellen waar je je nu zorgen over maakt?“
„Ik wil niet dat iemand hem aanraakt.“
„Dat hoef je me niet te laten zien. Als je wilt kijken, haal ik een spiegel voor je.“ Zo krijgt je kind een echte keuze. Laat het ook beslissen of broers en zussen de tand mogen zien. Een loszittende tand heeft geen publiek nodig.
„En als de tandfee in mijn kamer komt?“
Het gezinsritueel mag bij de deur van de kinderkamer ophouden. Zet een envelop met een label op de vensterbank in de woonkamer. Of laat de fee helemaal uit het verhaal en ontbijt de volgende ochtend samen. Ook een kind dat het bezoek eng vindt, mag zich over zijn tand verheugen.
„Ik wil nog niet groot zijn.“
„Je mag op mijn schoot zitten, met een gat in je gebit net zo goed als voorheen.“ Vaak past zo’n concreet belofte beter dan „Je bent toch al groot“. En als je kind over pijn vertelt, behandel dat dan als je eigen vraag. De tandartspraktijk kan verduidelijken wat daarachter zit.